Մեծ, չափազանց մեծ և սպասելի աժիոտաժ, տոմսերի դեֆիցիտ, անընդհատ խոսակցություններ, լավ հույսեր… Հայաստան-Չեխիա հանդիպումից առաջ… Ամեն ինչ կա, ունենք հիանալի ֆուտբոլիստներ, ըստ իս, նույնիսկ Հայաստան-Չեխիա հանդիպումից հետո, կարծում եմ՝ ունենք նաև լավ թիվ՝ մի քանի թերություններով հանդերձ: Իսկ ինչու՞ այսպես:

Տրամաբանորեն, այսպես չեր կարող լինել: Նույնիսկ երբ դատավորը, մեղմ ասած՝ անասուն է լինում, հանդիպումն այսպիսի վերջ պետք է որ չունենար: Բնական է, որ 3 գոլերից 1-ը կամ 2-ը մեր դարպասում հայտնվեցին արդեն մերոնց հոգեբանական կոլապսի արդյունքում և 0:3 հաշիվն այնքան էլ չի արտացոլում իրական տրամաբանությունը: (more…)

Տարօրինակ է, երբ գիշերվա ժամը 11:30-ին զանգում են բջջային համարիդ և հարցնում՝ «էդ ավիատոմսերի օֆիսից ա՞»…

Տարօրինակ է, երբ զանգում ես որևէ անշարժ գույքի գործակալություն, հարցնում հեռախոսով խոսողին անշարժ գույքի մասին և վերջում հակառակ կողմից լսում հետևյալը՝ «ըըը, մի րոպե.. ապեր, իսկ կարող ա՞ էս համարդ ծախես»…

Տարօրինակ է, երբ որևէ վեբ-կայքում նրա աշխատանքային սկզբունքների մասին մանրամասն դետալները գրելուց հետո ավելի շատ զանգեր ես ստանում հեռախոսիդ՝ այդ կայքի աշխատանքային սկզբունքների մասին հարցերով… (more…)

Սպասելը և սպասողական իրավիճակը մաքսիմալ կառավարելը երևի թե կարելի է դասել արվեստների շարքում և գուցե առանձնացնել որպես առանձին գիտություն: Սպասելու իմաստը անհատ և խբային սուբյեկտների դեպքում, ի դեպ, համարյա թե նույնն է, սակայն փոքր ինչ այլ է, երբ խոսքը գնում է միջազգային աշխարհաքաղաքական սպասողականության մասին:

Սկսեմ սկզբից. ժողովրդավարություն, խոսքի ազատություն, գենդերային հավասարություն և նման այլ ճոխ ու խաղաղասեր գաղափարները, գաղտնիք չէ, թե որքան են կիրառվում ժամանակակից աշխարհաքաղաքական հարաբերություններում տարբեր երկրների վրա որպես լծակներ կիրառելու համար (այլ հարց է, թե դրանք իրականում ինչ իմաստ ունեն և ինչի համար են հորինվել..): Եվ ահա բերեք դիտարկենք այդ գաղափարների կարևորությունը մեր հարևան երկրի` Ադրբեջանի տեսանկյունից: (more…)

Վաղուց էի ուզում այս մասին գրել, և վերջապես առիթը, ցանկությունս ու մուսաս միևնույն վայրում հանդիպեցին :Ճ

Առանց բանակի մենք ոչինչ ենք. դրանում կասկած չի ունենա ոչ ոք. բայց բանակն այնպիսին պետք է լինի, որով կհպարտանաս,  կուրախանաս, կոգևորվես, կպայքարես… հայկական բանակի «հախից էկողների» պակաս այսօր չունենք. առիթ և անառիթ ուրագավորները բազմաթիվ են, որոնց համար հայրենիքն էլ խաղալիք կլինի, անկասկած: Բանակի մասին պատկերացումներն շատերի մոտ, ցավոք, այնքան խեղաթյուրված են և պրիմիտիվ, որին անդրադառնալու համար երկու հատոր գիրք է պետք գրել, որն այս պահին իմ բանը չէ…

Ինքս կուզեի անդրադառնալ մեր բանակին այլ տեսանկյունից: (more…)

Ժամանակին մի ռոք խումբ կար Ջերմուկից՝ Միներալը: Խմբի վերջին՝ վերակազմավորված համերգին եղել եմ 2009-ի նոյեմբերին, այնուհետև նրանց մասին արդեն ոչինչ չեմ լսել: Խումբը հայկական բարձրակարգ թեթև ռոք երաժշտության լավագույն օրինակներից էր, որոնց պակասը հիմա հաստատ կա (չնայած այնքան էլ հիմա տեղյակ չեմ հայկական ռոքից):

Mineral ռոք խումբը կազմավորվել է 1989թ. Ջերմուկ քաղաքում: Մինչ 1998թ. գործել է Ջերմուկում, այնուհետև տեղափոխվել Երևան: Խմբի անդամ Ավո Ավետիսյանի անժամանակ մահվանից հետո, խումբը մի քանի տարի դադարեցրել էր գործունեությունը: 1992թ. արցախյան պատերազմի տարիներին, Լաչինի գրավումից անմիջապես հետո, Արցախում խումբը համերգներով է հանդես եկել: Համագործակցել է «Արձագանք» ստուդիայի հետ, ովքեր ցուցաբերել են մեծ աջակցություն: 2002թ. խումբը ստեղծել է ստուդիա: 2007թ. թողարկել է «The donkey», 2008թ.` «Satisfaction» ալբոմները: 2009թ. Երևանի Սունդուկյան անվան թատրոնում կայացել է խմբի 20-ամյակին նվիրված համերգը:

Միներալ ռոք խմբի լավագույն կատարումներն, ըստ ինձ, Ճանապարհ, Դե արի, Քամիների պես, երգող նյութ, Բարի ճանապարհ կատարումներն են, որոնք էլ ներկայացնում եմ. (more…)

Աշխարհի 2014թ. առաջնության որակավորման խմբային փուլի հոկտեմբերի 16-ի հանդիպումներից հետո B խմբի մրցաշարային աղյուսակն ունի հետևյալ տեսքը:

WC2014 Qualifiers Group B Standing

Հայաստանի ֆուտբոլի ազգային հավաքականը տարին փակեց 4-րդ հորիզոնականում՝ վաստակելով 3 միավոր: Հայատանի հավաքականը 3 հանդիպումներում հաղթել է 1 և պարտվել 2 անգամ.

Մալթա – Հայաստան 0-1
Բուլղարիա – Հայաստան  1-0
Հայաստան – Իտալիա 1-3 (more…)

Հայաստանում ԱՄՆ դեսպանատունը, Բուրունդիում, Քուվեյթում, Սուդանում, Թունիսում, Զամբիայում եւ Եգիպտոսում գտնվող դեսպանատների հետ միասին զգուշացում է ստացել հնարավոր բողոքի ակցիաների եւ վտանգի մասին. տեղեկացնում են աշխարհի մի շարք ԶԼՄ-ներ: << Այսպիսի լուր է երեկ հայտնվել լրատվականներում:

Չգիտեմ, թե որքանով է հավաստի սույն ցուցակը, սակայն կարծում եմ, որ ԱՄՆ կողմից այսպիսի «սխալմունքներ» և ամենաբութ թյուրիմացություններ տեսնելը արդեն նորմալ երևույթ է, քանի դեռ ամերիկացին կոչվում է ամերիկացի…

Ուշադրություն է պետք դարձնել, որ այս ցուցակում նշված են իսլամական երկրներ, որոնցից մի քանիսը ծայրահեղ իսլամական դրսևորումներ ունեցող կամ էլ իսլամական մոտիվներով հեղափոխական և հակաամերիկյան տրամադրություններով լեցուն թեժ կետերն են: Սրանց կողքին նշված է նաև Հայաստանը: Անտրամաբանական համարել այս ցուցակը չափազանց մեղմ կլինի: Չեմ խորանա և չեմ մանրամասնի, թե  ինչու Հայաստանը տեղ չունի այս ցուցակում. աշխարհի քարտեզին և ժամանակակից համաշխարհային իրավիճակներին մի փոքր ծանոթ մարդը արդեն կհասկանա…

ԱՄՆ համապատասխան կառույցներին երևի արժե բութ մատի պատկերով մեծ պլակատ ուղարկել: Չնայած միևնույն է՝ դրա իմաստն էլ չեն հասկանա՝ չափազանց «մոտիվացված» լինելու պատճառով :) (more…)

Եվ այսպես, պահեստազորայինների ուսումնական հրամանատարաշտաբային զորահավաքի և ավելին՝ զորավարժությունների մասնակցելու հերթը ինձ էլ հասավ: Ճիշտ է՝ մեկ անգամ բախտ վիճակվել էր մասնակցել ու զգալ մեկօրյա ուսումնական հավաքի բերկրանքը` այն իմաստով, թե ինչպիսի կազմակերպվածությամբ և, ցավոք, ավելի շատ անկազմակերպվածությամբ էր այդ ամենը կատարվում:

Ինչևէ, զինվորը մենք ենք և մեր երկիրն էլ մեր նման զինվորների կարիքն ունի, էս անգամ հավաքը մեկօրյա չէ և մի քանի օրերի ընացքում ավելի մոտիկից տեսանելի կլինեն մեր բանակի ուսումնա-մարզական հավաքներ կազմակերպելու, ինչպես նաև պահեստազորայինների մասնակցությամբ զորավարժությունների կազմակերպման ունակությունները: Հույս ունեմ՝ ամեն ինչ կլինի ինչպես զորավարժության ժամանակ և հիասթափությունները քիչ կլինեն, քանի որ բոլորս էլ լավ ենք գիտակցում, թե որքան կարևոր է մեր բանակի կայուն և պատրաստ վիճակը՝ մասնավորապես մերօրյա բարդ ու խճճված տարածաշրջանային և աշխարհաքաղաքական պայմաններում: Ըստ իս, այս օրերին ճիշտ է մեր հարևաններին պահել սթափ վիճակում, որի համար, ի հարկե, առաջին հերթին մենք պետք է սթափ լինենք: (more…)

Կարդում ես այսպիսի մի հոդված ու ընկճախտին (դեպրեսիա) նմանվող ինչ-որ երևույթներ գլուխ են բարձրացնում մոտդ:

Կարելի է ենթադրել, թե օրական քանի զբոսաշրջիկ է այցելում անգլիական Սթունհենջ, որ նրանք որոշել են թեթևացնել պատմամշակութային այդ օբյեկտի ծանրաբեռնվածությունը՝ հասցնելով զբոսաշրջիկների հոսքը օրական 7650-ի: Իհարկե, Սթոունհենջի հանդեպ զբոսաշրջիկների հետաքրքրությունը չէ, որ ինձ նյարդայնացնում է, այլ Սթունհենջից ոչ պակաս հետաքրքիր և անհասկանալի օբյեկտի՝ Զորաց Քարերի (Քարահունջ) ներկայիս կիսախղճուկ կարգավիճակը:

ո Զորաց Քարեր – Քարահունջ

Տեղյակ լինելով և՛ անգլիական Սթոունհենջի և՛ հայկական Զորաց Քարերի մասին՝ ամենայն հավանականությամբ կհամաձայնվեք, որ երսկուսն էլ ունեն նույնքան անհասկանալիություն, չապացուցված դարավոր գաղտնիքներ, արտասովորություն, երկուսն էլ իրականում նույն բնույթի են, սակայն արի ու տես, արի ու հաշվի, թե Զորաց Քարեր օրական քանի զբոսաշրջիկ է այցելում և համեմատիր Սթունհենջի հետ: (more…)

Մոտ 2 ամիս տևած բլոգային լռությունից հետո նորից բացել եմ բլոգս ու նորից գրում եմ, որքան էլ որ դա էս պահին տարօրինակ է…

Հայրենիքի ու նրա մասին գլոբալ պատկերացումներն են, որ նորից ստիպում են գրել: Վերջին ժամանակներս օբյեկտիվ պատճառներով շատ է խոսվում հայրենադարձների կամ նման կարգավիճակով մարդկանց մասին. խոսքը Սիրիահայերի և մասամբ էլ՝ լիբանանահայերի մասին է: Մեկը մեկին հակասող խոսակցություններ և տրամաբանությունից զուրկ գործընթացներ.

Հայաստանյան շուկան խոսում է, թե «ըհը, Սիրիայում վիճակը լավ չէ, հետևաբար սիրիահայերը շուտով մեծ հոսքերով կգան Հայաստան», ասել է թե՝ կվերադառնան Հայրենիք, հետևաբար էլ նորից հայաստանյան անշարժ գույքի շուկայում մի փոքր ակտիվություն կգրանցվի: (more…)